Wetenschappelijke informatiedatabase tegen het gebruik van dierproeven

Medicatie of behandelmethoden zonder dierproeven ontwikkeld

Doorheen de geschiedenis zijn er heel wat ontwikkelingen geweest in de medische en wetenschappelijke wereld zonder dierproeven. Van toevallig ontdekte eigenschappen van bepaalde stoffen, over zelfexperimentatie tot zorgvuldig ontwikkelde medicatie of methoden. Medische ontwikkeling stopt dus niet bij een ban op dierproeven, wat diverse organisaties, artsen en wetenschappers ook mogen suggereren. Hieronder een aantal voorbeelden.

Medicatie

• Methotrexate
  Dit middel wordt vaak gebruikt als chemotherapeuticum. Bij de ontwikkeling van dit middel sloeg men de dierproeven over. Men gaf het rechtstreeks aan mensen, in dit geval kinderen met leukemie. Met succes. [1]
• AZT
  Bekend middel voor AIDS-patienten. Men heeft de dierproeven overgeslagen vanwege de dringende nood aan het middel. ZT's effectiviteit tegen HIV was in 1985 gedemonstreerd via in vitro onderzoek [2]
• ZDV(Retrovir), 3TC (Epivir), ddI (Videx), ddC (HIVid), d4T (Zerit), ABC (Ziagnen), Combivir, Rescriptor, EFV (Sustiva), Viramune en Preveon
• Indinavir (Crixivan) , Ritonavir (Norvir), Saquinavir (Invirase), Nelfinavir (Viracept) en Amprenavir (Agenerase) [3]
• Hydroxyurea [4][5][6]

Anesthetica
Tijdens operaties is het belangrijk dat de patiënt tegen de pijn kan en rustig is, zodat de chirurg de operatie goed kan doen. Toen er steeds meer algehele en lokale anesthetica ontdekt werd, was het ook beter voor de patiënt om tegen de pijn te kunnen. Veel van deze verdovende middelen zijn ontdekt zonder dat er dieren aan te pas kwamen. Hieronder een opsomming.

• Al in de oudheid beschikte men in het Oosten over veel kennis over de verdovende werking van diverse planten zoals opium (papaver) en hennep.Maar de zaadjes van de papaver waren niet erg betrouwbaar en konden tot een overdosis leiden. In 1806 probeerde Friedrich W. Serturner opium op zichzelf uit, waardoor hij een gezuiverde versie kon maken die in de praktijk goed en veilig gebruikt kon worden. Hij vond uiteindelijk de juiste vorm als pijnbestrijder[7].
• Ether, Diethylether, is een anesteticum. Crawford Long uit Jefferson, Georgia (VS) was een persoon die veel zelfexperimenten uitvoerde. Zo testte hij eerder ook lachgas op zichzelf. Ook deed hij als eerste een operatie  met lachgas waarbij hij een tumor uit iemands nek haalde onder gehele narcose. Tijdens een zelfexperiment met ether verloor hij het bewustzijn en werd wakker met kneuzingen. Long concludeerde dat ether ook een anesteticum is. [8]
• Chloroform is een anesteticum dat kort na lachgas en ether aan de lijst van anesthetica werd toegevoegd. Ook chloroform kwam vanuit menselijke ervaring, namelijk die van Dr. Simpson. Deze probeerde het uit op een novemberavond van 1847.[9] [10]Gelukkig maar dat hij het op zichzelf heeft getest, want als deze stof getest zou worden op honden/puppy's, dan was het zeker nog lang van de markt gehouden. Chloroform werd ingezet als pijnbestrijder bij bevallingen.
• Cocaïne is erg bekend als drugs. Het kan echter ook lokale verdoving veroorzaken. Tijdens een vakantie in Zuid-Amerika zag de arts Scherzer dat lokale bewoners op cocabladeren kauwden en dat ze papjes van deze bladeren maakten om op hun huid te smeren. Scherzer bracht de substantie mee naar huis, waarop verschillende onderzoekers met de bladeren experimenteerden. Ze slaagden erin om het actieve element te isoleren: cocoaïne. [11]
  In 1880 publiceerde de arts Vasili Konstantinovich Von Anrep een artikel waarin hij de anesthetische eigenchappen van cocaïne beschreef. [12]Daarop gingen anderen er ook mee experimenteren. Zoals Sigmund Freud, die het als lokaal anestheticum aanwende.[13] Ook dokters Richard Hall en William Halsted injecteerden zichzelf eerst met cocaïne voordat ze het bij patiënten gebruikten[14].

De Royal Commission on Vivisection verklaarde in 1912 het volgende: "De ontdekking van anesthetica heeft niets te danken aan experimenten op dieren. " [15]

Chirugische handelingen
Veel nieuwe innovatieve chirurgische ingrepen zijn ontwikkeld bij mensen, vaak als een laatste poging om iemands leven te redden. Men kon dus niet op onderzoeken wachten om eerst uit te testen of het werkt of zou kunnen werken. Denk bijvoorbeeld aan situaties op een slagveld.
Historici benoemen de Indiase arts Sushruta als de eerste die bloedvaten afklemde, zodat die niet bloedden tijdens een operatie. Hij zou dit reeds gedaan hebben in de zevende eeuw voor Christus.
Hieronder hebben we een overzicht gemaakt van chirurgische handelingen die zonder dierproeven werden ontwikkeld. Het is echter wel voorgekomen dat achteraf alsnog dierproeven zijn gedaan door anderen, die maar niet wilden geloven dat het echt werkte bij mensen.

• Ephraim McDowell deed de eerste Oophorectomy (verwijdering van een eierstok) in 1809 in Danville, Kentucky (VS). Hij publiceerde dit resultaat, maar werd voor gek verklaard omdat men hem niet geloofde. Vandaag de dag wordt hij als zeer belangrijk beschouwd in de abdominale chirurgie[16] [17]
• Dr. Fitz deed 257 autopsies op mensen die gestorven waren met dezelfde klachten en op 209 anderen die verschillende klachten hadden. Dit deed hij in 1886. Hij realiseerde hierdoor dat de appendix ziek kon raken en dodelijk kon zijn. Diermodellen hadden deze gegevens nooit opgeleverd, omdat alleen onze soort last kan hebben van een blindedarmontsteking. Sommige soorten hebben niet eens een appendix zoals wij die hebben.
  De gegevens van Dr. Fitz legden de basis voor een appendectomie, een operatie waarbij de appendix verwijderd wordt. Dr. Fitz achte deze operatie nodig. Zijn idee werd snel toegepast. Eerst bij Dr. Lawson Tait, waarna de dodenaantallen daalden. Deze autopsies leidden uiteindelijk ook tot meer chirurgische ontwikkelingen, waaronder correcties aan het hart van baby’s, operaties aan de aorta en operaties om alvleesklierkankers te verwijderen. [18]

Referenties